"Je bent verantwoordelijk voor dat wat je tam maakt"

Afgelopen week las ik Le Petit Prince. Hoewel het vaak als kinderboek wordt gezien, is het naar mijn mening zeer filosofisch. Het is een boek over het leven. Over ons gedrag, ons geloof, onze levenswijze. Als we de petit prince mogen geloven, snappen wij 'grote mensen' de doel van het leven niet. 

Regardez le ciel. Demandez-vous: 

le mouton oui ou non a-t-il mangé la fleur? 

Et vous verrez comme tout change.. 

Et aucune grande personne ne comprendra jamais 

que ça a tellement d'importance. 

De schrijver, Antoine de Saint-Exupéry, komt uit Lyon. Een beeld van hem siert de stad. Ik geniet nog drie dagen. Dan zeg ik au revoir.

Home Made Mini

Het is bijna zover, december. Vanavond, om 19.00 ontsteekt de burgemeester van Amsterdam de kerstverlichting op de Dam. Hét teken dat de laatste maand van het jaar is aangebroken. De maand van gezelligheid, feesten, eten, kadootjes. De maand waar veel Nederlanders eigenlijk niet zo op zitten te wachten. Hoewel iedereen houdt van de winterse sfeer en de fijne lichtjes, worden de feestdagen zelf niet altijd zo positief ervaren. "Ik haat Kerst", hoorde ik vandaag nog van een vriendinnetje. Verplichtte gezelligheid, schreef ook columniste Renske de Greef afgelopen weekend in Volkskrant Magazine. Ach ja, feest gaat altijd gepaard met een hoop verwachtingen, een hoop niet waar te maken verwachtingen. Eigenlijk net als verjaardagen. 

Om jullie, lieve lezers, een stapje te helpen in deze feestmaand, ga ik een leuk boekje tippen dat voor twee doelen gebruikt kan worden. Allereerst is het een fijn kadootje voor surprises, sinterklaasdobbelen of onder de kerstboom. Ten tweede is het een goed hulpmiddel om al de verplichtte decemberetentjes te verlichten. Waar heb ik het over? Over Home Made Mini, een klein kookboekje met de beste recepten van Yvette van Boven. 

Van Boven is bekend geworden met haar dikke kookboek Home Made. Daarna volgden Zomer en Winter. Alle drie zijn het mooie bladerboeken. Tekeningen, foto's, verhalen en recepten! Van Boven is geboren in Ierland en woont nu afwisselend in Parijs en Amsterdam. Haar kookkunsten zijn daardoor variërend van keuken. Franse Dragonsoufflétjes en Macarons worden afgewisseld met Shortcake en Baileys Irish Cream. Ook een stappenplan voor Oranje Bitter ontbreekt niet. Het is een klein vrolijk boekje met 80 pagina's. Genoeg recepten om kado te doen, genoeg recepten om een feestmaal mee op tafel te zetten. Ik heb hem mezelf al kado gegeven! (Zomer en Winter daarentegen nog niet, hint?! ;))

Des livres et des livres

21 jaar. Dat ben ik gisteren geworden. Echt volwassen volgens de juridische richtlijnen. Toepasselijk werd ik dit jaar dan ook van alle kanten verblijd met boeken. Kookboeken, literatuur, vakantieromannen. Blijkbaar straal ik de lettertjes toch wel uit. Laat de zomervakantie maar beginnen, ik heb heel wat te lezen!

Julie & Julia van Julie Powell en Mastering the Art of French Cooking van Julia Child

Aan de grond in Londen en Parijs van George Orwell en Amerikaan in Parijs van Hemmingway

La Cucina d'Abruzzo

Chez Rachel

Er is weer een mooi kookboek uit, alweer twee maanden om precies te zijn. Chez Rachel is het kookboek van de Britse Rachel Khoo. Khoo studeerde Art & Design in Londen, maar besloot daarna naar Parijs af te reizen om daar aan de prestigieuze koksschool Le Cordon Bleu te gaan studeren. Hoewel ze amper Frans sprak, kreeg ze het koken al snel onder de knie en inmiddels is ze een bekend hoofd in de keukenwereld. Chez Rachel is alweer haar derde kookboek, maar voor het eerst ook in Engelse en ander talige edities. Met dit werk zet ze echt haar naam!

Chez Rachel bestaat uit traditionele Franse recepten met een twist. Niet de normale boeuf bourgignon, maar net een versie Rachel. De recepten variëren van simpel tot wat ingewikkelder, maar in principe zijn ze allemaal in een kleine keuken te maken. Khoo heeft zelf ook niet alle ruimte trouwens. In haar kleine Parijse appartementje heeft ze ook een restaurantje, met één tafel voor twee personen om precies te zijn. Maanden moet je van tevoren reserveren, maar dan heb je ook wel een huiskamerdinertje bij deze mooie Britse dame. 

Voor vegetariërs is het boek wat minder. Traditioneel Frans betekent veel vlees, veel vis. Ook voor de lijnende mensen onder ons is dit boek misschien niet zo geweldig. Zoals we al van Julia Child leerden, is Franse keuken beurre, beurre et beurre. Khoo ging naar Parijs voor de pâtisserie en besteedt dus ook veel aandacht aan taartjes en ander lekkers. Voor mij is het boek in ieder geval prachtig. Het is duidelijk dat Khoo wel oog heeft voor design én voor lekker eten!! Kan het beter? Ja dit boek staat op mijn verlanglijstje!

Hieronder een creatief receptje om uit te proberen:

Veggiestan

Een week lang stilte, dat overkomt me niet vaak. Eigenlijk alleen als ik in het buitenland zit en dat was ik deze week zeker niet. Mijn week bestond uit een lange reeks van A naar B rennen en op de schrale momentjes van pauze had ik absoluut geen inspiratie om iets te schrijven. Schrijven moet ik namelijk al genoeg de laatste tijd. Wekelijkse opdrachten van beschouwingen, recensies en peer reviews maken mijn vingers moe van het typen. Ook vandaag staan weer twee beschouwingen van elk 1000 woorden op het programma, zucht...

Gisteren was echter mijn dagje vrij (en brak naar aanleiding van een mooi feestje), dus besloot ik me in het kader van de Boekenweek naar de stad te begeven. De boekwinkel in. Op zoek naar iets moois liet ik de literatuur al snel links liggen en begaf ik me naar de kookboeken. Pareltjes zaten er tussen en uiteindelijk kwam ik thuis met Veggiestan van Sally Butcher. Ach ja, dat boekenweekgeschenk had ik gewoon nodig om vandaag gratis te reizen, dus ja, waarom niet?!

Veggiestan is een heerlijk kookboek over de vegetarische keuken van het Midden-Oosten. Naast falafel en hummus kennen deze landen namelijk nog veel meer groenterecepten. Butcher stelt zelfs dat deze keuken in principe op groente draait. Vlees is schaars en dus een luxe.

Het boek is opgebouwd aan de hand van de ingrediënten: peulvruchten, zuivel, rijst en granen, zoetigheid. Elk hoofdstuk kent een reeks recepten en neemt je met een simpele, maar zwierige vormgeving mee op reis. Langs de Perzische bakker, het Egyptische straateten, de flauwgevallen Iman (een heerlijk auberginerecept) en over elk marktje in die contreien. De recepten zijn over het algemeen heel simpel. Wel is de ingrediëntenlijst soms wat lastiger. Voor de meeste recepten zijn veel soorten kruiden nodig en ook gebruikt Butcher soms onbekende groenten zoals okra, zuurbessen en rare boonsoorten. Dit hoeft echter geen probleem op te leveren. Ga gewoon eens langs bij de Turk of de Marokkaan op de hoek, en je slaagt vast en zeker.

Kortom, Veggiestan is een heerlijk boek waar je nieuwe ontdekkingen uit kan doen en die je met foto's op prettige wijze hongerig maakt. Jam, ik ga binnenkort eens lekker koken. Maar eerst: typen..

Tea Time

Gisteren, toen de zon zo scheen en de vogeltjes vrolijk floten, was ik helemaal vrij. Niks was er wat moest en daarom besloot ik een rondje Utrecht te doen. Niet eromheen de polder in, maar gewoon de binnenstad in. Ook daar slenteren is namelijk fijn met mooi weer. Hoewel zaterdagmiddag op de Oude Gracht nooit mijn ideale bestemming is, viel het gisteren mee. De markt op, lp's kijken, groenten kopen, boekwinkeltje in en uit, schoenen passen en genieten van de bloemverkopers. Gekocht heb ik niet echt, maar wel ben ik op een heerlijk kookboek gestuit: The Vintage Tea Party Book. Inspiratie jawel!

The Vintage Tea Party Book van Angel Adoree is een mix van koken, thee drinken, etiquette en feestjes organiseren. Wie denkt dat er alleen zoete versnaperingen in staan, heeft het mis. Ook hartige taarten, sandwiches en rare soepjes horen bij het theefeestje.

Het boek is opgedeeld in Brunch, Middag, Avond en Styling. In de eerste drie hoofdstukken staan een reeks aan leuke high tea recepten, in de laatste gaat het over decoratie, muziek, dans en zelfs kleding. Er staan bovendien verschillende knutselbeschrijvingen in, zoals Engelse vlaggetjes voor de aankleding en een idee voor een uitnodiging.

Zoals je ziet, is het boek vooral ook heerlijk opgemaakt, vol tekeningen en met mooie foto's. Elke pagina straalt vintage uit. De kopjes, de theepotten, de dametjes en de zwierige letters: het is geheel in stijl. Kwijlend stond ik ermee in mijn handen, meteen zin in het organiseren van grootse high tea's. Dit boek staat definitely op mijn verlanglijstje!

Van seizoen naar seizoen

Als ik ergens een zwak voor heb, zijn het kookboeken. Ja dat wisten jullie al wel. Telkens beginnen en eindigen mijn boekwinkelbezoekjes bij de sectie kookboeken. Eindeloos kan ik wegdromen bij mooie foto's en leuke verhalen over voedsel. Mijn kleine kamertje wordt dan ook steeds voller met die boeken aangezien ik mezelf een keer in de zoveel tijd niet kan tegenhouden en ik gewoon een kookboek moet aanschaffen. Inmiddels was het weer een tijdje geleden en liep ik al lang te twijfelen over Vegalicious. Toen ik een paar dagen geleden op het punt stond die toch maar mee te nemen, viel mijn oog echter op de nieuwe Sophie Dahl: Van Seizoen naar Seizoen. De keuze was snel gemaakt.

Na haar fijne eerste kookboek, Miss Dahl's heerlijkheden, is de kleindochter van Roald Dahl terug met een nieuw seizoenskookboek. Net als in het vorige is elk seizoen vervolgens weer ingedeeld op ontbijt, lunch en diner. Er staan iets meer klassieke recepten in dan in de vorige: pompoensoep, spaghetti carbonara, boeuf stroganoff. Misschien wel slim, want hoewel ik haar eerste kookboek vaak ter hand neem, heb ik er eigenlijk nog vrij weinig uit klaargemaakt. Net wat vreemd is het allemaal. De ingrediënten, de gerechten zelf.. In dit nieuwe kookboek vind je gewoon pure en eerlijke recepten, voor de thuiskok, want benadrukt Dahl: "Ik stam uit die traditie. Ik ben een gulzige schrijfster die erg van koken houdt en daar verhaaltjes over op papier zet, en dus geen kokkin of lerares".

Verhaaltjes schrijven dus, ja inderdaad. Met fijne anekdotes krijgt Dahl je aan het koken. Wegdromend bij haar verhalen over herfstavonden met pompoensoep of winterse ontbijtjes in India krijg je zin om heel veel te koken en te eten. Ook de vormgeving werkt hieraan mee. Het boek is ook weer schitterend: mooie foto's, fijne lettertypes, een goede lay-out. Kortom, een heerlijk boekje. Ik kan niet wachten om de potten en pannen te pakken!

Alice's tea cup

It's been a while.. dat ik in New York was. Na mijn eindexamens, dus alweer bijna twee jaar geleden, vloog ik met mijn moeder naar de city of cities, de apple. Wat een ervaring was dat: die enorme stad, vol verschillende sferen, de beste musea ter wereld, alle bekende filmplekken en niet te vergeten, de vele koffietentjes.

Eén dag gingen we op stap met een kennis via via, Gabrielle. Zij nam ons mee naar het MoMa en vervolgens naar het meest geweldige lunchtentje van NY: Alice's tea cup. Zoals de naam al zegt, waren ze vooral gespecialiseerd in thee en al het lekkers dat daar bij van pas komt: scones, brownies, taart, cookies. Daarnaast was de lunchkaart ook de moeite waard, van salades tot soepen tot heerlijke sandwiches. Vooral de veggie sandwich viel bij ons in de smaak!

Een tijd geleden kwam ik via Gabrielle te weten dat de twee zussen die deze zaak runnen ook een kookboek hebben uitgegeven: Alice's tea cup, of course. Alle befaamde recepten kan je vinden in dit boek, dat bovendien de typisch Amerikaanse tearoom sfeer uitstraalt. Daarnaast leren we de medewerkers kennen, krijgen we de familieverhalen van de zussen te horen, en worden we met mooie foto's verleid om toch echt een keer een tea party te geven.

Een verleidelijk boek dus, en daarom heb ik het ook maar meteen besteld. Toch kleven er ook wel nadelen aan het boek. Het is een mooi hebbedingetje, maar de recepten zijn voor ons wat moeilijker te volgen. Hoe kom je bijvoorbeeld aan canola oil of buttermilk? Bovendien krijg je al bladerend niet eens zoveel zin in al die vreemd gekleurde cakes, appeltaart is dan meer wat me trekt. Anyway, binnenkort zal ik er iets uitmaken en het jullie laten weten.

La cucina verde

De Italiaanse keuken is klassiek en bekend. Pasta's, sauzen, machtige toetjes en veel vlees. Dat laatste is zoals jullie wel weten niet helemaal mijn ding en daarom was ik ook heel blij toen ik op het kookboek La cucina verde kwam: een Italiaans groentekookboek.

Carlo Bernasconi, de auteur, vertelt in het voorwoord over zijn nonna, die in de jaren 30 een Italiaans restaurant in Zürich runde. Zij was degene die hem aan het koken heeft gezet. Zijn vorige kookboek, La nonna, wijdde hij aan haar specialiteiten: veel vlees en vis. In 2005 opende Bernasconi echter zijn eigen restaurant en in zijn keuken werd groente het grote handelsmiddel. De opvolger van La nonna werd dus ook een groentekookboek.


Achttien hoofdstukken telt het boek, allemaal gekenmerkt door een groentesoort: funghi, zucca, carota, patata. De recepten zijn heerlijk italiaans. Risotto komt langs, pasta's, hartige taarten, soepen en natuurlijk lekkere bijgerechten (voor bij vlees ja).

Ik val bij kookboeken altijd op de vormgeving en meestal zijn het foto's die het doen. Dit kookboek heeft echter een totaal ander karakter. Larissa Bertonasco zorgde voor mooie illustraties die het net zo goed doen als foto's. Italië dus niet in echt in beeld, maar sfeervolle tekeningetjes van nonna, marktjes en groentes.





Torta di riso e spinaci (hartige taart van rijst en spinazie)

200 g diepvriesspinazie
320 g carnaroli-rijst
1 ui
50 g boter
1 dl witte wijn
5 dl groentebouillon
100 g geraspte Parmezaanse kaas
4 eieren
3 eetlepels paneermeel
olijfolie
zout, zwarte peper

Pel de ui en snipper hem fijn. Fruit de ui 5 minuten in een pan in de helft van de boter op een middelmatig vuur. Voeg de rijst toe, roer alles om en giet de witte wijn erbij. Giet vervolgens beetje bij beetje de groentebouillon erbij en kook de rijst al roerende beetgaar.
Meng ondertussen de ontdooide en goed uitgeperste (!) spinazie met de Parmezaanse kaas en breng dit mengsel op smaak met zout en peper. Roer de gekookte rijst met de rest van de boter en de eieren tot een egaal mengsel en meng dan de spinazie erdoor.
Bestrijk een ronde bakvorm (doorsnede 26 cm) met olijfolie en bestrooi de vorm met paneermeel. Schep het mengsel van spinazie en rijst in de bakvorm en strijk alles glad. Bak de hartige taart circa 30 minuten in de voorverwarmde oven op 180°C.

Van keukenmeid tot dinnerdiva

Ik heb al meerdere malen uitgewijd over mijn passie voor kookboeken, maar vooral mijn eisen kwamen ook aan bod. De vormgeving, de foto's, de aanvullende verhalen en de recepten natuurlijk. Voor mijn verjaardag kreeg ik van vriendinnen een kookboek waarmee ik nooit zou zijn thuisgekomen. Toch wijdt ik er een stukje aan, een positief stukje!

Van keukemeid tot dinerdiva heet het, en het wordt geintroduceerd als my first cookbook. Het boekje is gemaakt door Jill Schirnhofer en behoort tot haar 'My life is sweet' serie. De doelgroep is jonge meisjes die ze wil leren koken. De hoofdstukken zijn op thema ingedeeld: Girls, food & gossip; How sweet it is; Diner for 2, Summer party, Lazy Sunday morning; December delight. Stuk voor stuk bevatten de hoofdstukken wat losse recepten, 8x ..., maar ook stijltips en zelfs af en toe een schoonheidstip. Het boekje wordt afgesloten met een lesje etiquette, ook wel handig misschien..

De vormgeving van Van keukenmeid tot dinerdiva is grappig. Veel kleur (lees: roze), getekende meisjes, grote letters: kortom een vrolijke boel. De foto's van het eten sluiten hierop aan, maar steken soms een beetje af tegenover de plaatjes.
De recepten zijn niet erg uitdagend. Simpel en bekend, zoals in de flaptekst van Jill staat 'is uren in de keuken staan namelijk niet haar stijl'. Naar mijn mening is er echter wel een middenweg tussen uitgebreid koken 8x een pizza beleggen. Toch mag ik niet heel sceptisch zijn, want de lemon meringue pie is bijvoorbeeld best een grote uitdaging voor een pubermeisje met haar meidenavondje.

Echt een chicklit is Jill's kookboek. Van vormgeving, van tekst, van recept.. Fleurig kleurt het je wereld en al bladerend word je steeds vrolijker. Een perfect kadootje voor je zusje, je nichtje, je buurmeisje! (Misschien minder voor een hulpkok, maar ook die kunnen er blij mee lachen en zich op crema catalana en crumble met mango storten!)

Miss Dahl's Heerlijkheden

Stel je voor: kleindochter van Roald Dahl, voormalig topmodel en getrouwd met zanger Jamie Cullum, en dan schrijf je een kookboek. Ik heb het hier over Sophie Dahl waarvan onlangs het kookboek "Miss Dahl's Heerlijkheden" van verscheen. Al een tijdje stond ik steeds met het boek in mijn handen, het trok me, het lokte me steeds weer de boekwinkel in. Ik had geen idee wie deze miss Dahl was, maar het kookboek wilde ik graag in mijn collectie hebben.

Gekocht en toen ik begon met lezen kwam ik achter de geschiedenis van de schrijfster. Noem het belachelijk, maar dit kookboek ligt op mijn nachtkastje en 's avonds laat blader ik er graag doorheen en lees ik de verhalen die Sophie Dahl per seizoen vertelt. Ze is niet voor niet familie van dé Dahl en haar bevindingen boeien mij.

Het boek begint met de herfst, "omdat dat het jaargetijde is dat alles veranderde". We lezen over de ontdekking van het stevige model in de o-zo-dunne modewereld. Sophie neemt ons aan de hand, van ontbijt naar diner. De recepten zijn wat ouderwets, meestal herkenbaar, maar toch ook wel vernieuwend. De klassieke franse uiensoep en salade niçoise komen terug, maar ook worden we meegenomen naar kastanjesoep, speltpannenkoekjes en 'potje parijs'. De recepten varieren van 2 tot 6 personen en zijn allemaal duidelijk opgesteld.

Dan de vormgeving, dit lokte me in eerste instantie. Kleur, kleur, kleur. In het boek zien we afwisselend wat getekende decoraties, maar toch voornamelijk foto's. Van Sophie Dahl als een kleurige gestalte, van servies, van de groentetuin, van mooie tafels en van de recepten. Je wordt meegeleurd in een mooie wereld vol eten en heerlijke oudbolligheid.

Liggend op mijn nachtkastje als fijn leesvoer, verleidend om mijn schort aan te doen en te beginnen.. Heerlijk(heden)!

Ecofabulous

Of we het nu willen of niet; biologisch heeft ondanks de vele acties nog steeds een suf wollensokken-imago (niet dat daar iets mis mee is, ze zijn heerlijk warm!). Er schuilt natuurlijk wel een kern van waarheid in, want als ik over de Boerenmarkt loop, zie ik ook mensen van middelbare leeftijd gekleed in grote dikke truien en sokken met sandalen. Ja en soms stinken ze ook nog.. Maar ik loop daar ook; op zoek naar verse groenten, homemade jammetjes en eco-katoenen t-shirts. En heb ik sokken en sandalen aan? Ruik ik ongewassen? Je n'espère pas.

Een tijdje geleden liep ik de Selexyz in, met ferme pas richting de kookboeken of course. Al snel viel mijn oog op een kleurige voorkant waar in grote letters "Ecofabulous" op stond; een kookboek op seizoen, heel vrolijk en hip vormgegeven, maar veganistisch. Ik liet het boek weer zakken, want met veganistisch kan ik niet zoveel. Zonder melk valt in mijn ogen niet te leven (wat drink je dan? alleen maar thee, koffie zonder melk (?!) en fris; geen warme chocolademelk?) en zelfs het vegetariër worden, is bij mij nog niet volhard.

Toch was ik nieuwsgierig, want het was een uitnodigend boek. Al bladerend ben ik tot de conclusie gekomen dat het inderdaad een leuk kookboek is. Zonder zuivel of vlees maakt Lisette Kreischer (ook van Veggie in Pumps) fijne gerechtjes: ouderwets en hip. Wel veel zoetigheid zoals chocolade-bietentaart en "veggie" cheesecake, maar ook salades en bijgerechten. Hoofdgerechten ontbreken een beetje.

Ik viel vooral voor het boek door de mooie lay-out. Veel kleurige foto's, fijne tekstjes en per seizoen welke groenten en fruit volop te krijgen zijn. Het boek zette me weer aan het denken, want ondanks mijn voornemens om als ik uit huis was meer met het milieu bezig te zijn, leef ik nog steeds hetzelfde. Geen biologische pindakaas, maar gewoon calvé. Mandarijntjes van de Ah in plaats van de markt, laat staan de biologische markt! Kortom, ik ben er echt niet zo mee bezig. Maar alles kan nog steeds worden veranderd. Voornemen nummer 1: woensdag naar de markt en ook eens de natuurwinkel hier in Utrecht opzoeken. Verder koken op seizoen; niet alleen beter, maar ook een ontzettend leuke uitdaging! Becoming ecofabulous!

Daily Italian

Heel veel koks zweren bij de versheid van producten, en natuurlijk de oorsprong. Tobie Puttock gaat echter nog een stapje verder. "Hoe beter het product is, hoe minder je hoeft te doen" is zijn motto. Zijn kookboek Daily Italian is dan ook een zoektocht naar de beste producten en ook moedigt hij de lezer telkens aan om zelf te experimenteren. Heerlijke begeleiding tijdens het koken dus!

Het boek begint met een voorwoord van Jamie Oliver. Puttock heeft namelijk veel met Oliver gewerkt, onder andere in Fifteen, en tevens zijn ze goed bevriend. Na dit in mijn ogen overbodige stukje (oké, handig voor de verkoop) komt het woordje van Tobie Puttock zelf; zijn geschiedenis, keukenfilosofie en methodes. Leuk geschreven.

De rest van het boek is opgedeeld per gang: antipasto, voortjes, pasta's, "uit de zee" en natuurlijk ook zoetigheid. De recepten zijn vaak klassiek, maar wel met een eigen invulling. En het boek sluit af met een hoofdstuk basisrecepten: pastadeeg, paneermeel, salsa verde, bouillon, etc.

Wat het boek vooral aantrekkelijk maakt, is de vormgeving. Bijna alle recepten worden aangekleed door een heerlijke foto. Ook zijn er, à la Jamie, veel foto's van Tobie die kookt of eet of skateboard of.. Toch hindert dit minder dan bij Oliver's boeken, want deze foto's zijn subtieler en staan vaak alleen bij de inleiding van hoofdstuk. Verder staan er veel uitspraken in en is er echt gespeeld met kleur, figuurtjes en letters.

Bovendien heeft Puttock contact gezocht met een diëtiste en staat bij elk recept een wijzer over voedselintoleranties. Heel erg handig voor als je eters met kwalen hebt, maar ook interessant en leerzaam voor jezelf.

Enfin, Daily Italian is dus een lekker boek om eens uit te proberen!

Thuis koken aan Rue Tatin

Een kookboek moet in mijn ogen een combinatie zijn tussen foto's, verhalen en recepten natuurlijk! Foto's van landschappen, mooie plaatjes dus, en van de gerechten. Het is heel moeilijk om te gaan koken zonder een beeld, zonder een plaatje. Dan moet je echt van koken houden. In het kookboek van Susan Hermann Loomis, "Thuis koken aan de Rue Tatin", zijn geen afbeeldingen te vinden. Puur inleidende verhaaltjes en het recept.

Een hele tijd geleden heb ik dit boek aangeschaft omdat ik heel enthousiast was over haar eerdere boek "Rue Tatin". Dit boek bestaat uit haar eigen verhaal over het gaan wonen in Normandie, plus een aantal recepten. Ze schreef met zoveel passie over het eten dat ik haar kookboek echt wilde hebben. Na een lange zoektocht kwam ik hem tegen en heb ik hem gekocht, maar een kookboek zonder plaatjes dus. Ik denk dat dat de reden is dat ik hem nog maar weinig heb gebruikt..

Het boek is ingedeeld op gang, zo komen we eerst bij l'heure de l'apéritif, gevolgd door un bol de soupe en uiteindelijk sluiten we af met bases et réserves. Daarnaast is er ook nog een verklarende woordenlijst en een handige adressenlijst.
De recepten zijn over het algemeen echte klassiekers. Zo is er een recept voor Pot-au-feu, Quiche Lorraine en Tarte au citron meringuée. Echte goede franse recepten.
Ook zit er af en toe een recept in waar de multiculturele samenleving van Frankrijk aan bod komt: Nems Franco-Asiatiques en Tassquia.

Wat het boek echter zo leuk maakt, is de vorm waarin het is geschreven. Elk recept wordt ingeleid met een stukje uit haar leven. We leren haar vrienden kennen, haar bezigheden en boven al haar levenspassie. Vol vreugde vertelt ze over de vakanties in de Provence en haar mooie huis in Louviers. Heerlijk! Bovendien probeert ze ons elk moment weer iets nieuws over de franse keuken te leren. Van hoe de tafeldekking is tot de oorsprong van Herbes de Provence.

Kortom, een goed kookboek voor elk mens waar een kok in schuilt en die bovendien geinteresseerd is in de franse cultuur. Je kan hem kopen op Haarlemmerdijk 133 in de Kookboekenwinkel.


Ps. Ik reis vanavond af naar La France dus ik kan een weekje niks op m'n blog zetten. Leren en slapen, dat is het enige wat ik ga doen. (Oh en af en toe koken en een wandeling natuurlijk!)

À la semaine prochaîne

April in Parijs

April in Parijs, nee helaas, ik kom niet net terug uit de Lichtstad.
Dit is de titel van het boek dat ik net heb verslonden, een oorlogsdrama van de Oosterijkse schrijver Michael Wallner.

Het boek speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog, in Parijs. Het gaat over korporaal Roth, een Duitse soldaat die tolkt voor de SS. Volgens het voorschrift moeten de Duitsers altijd in uniform waardoor hij Parijs nooit kan beleven zonder vuil aangekeken te worden. Op een dag besluit hij dus om zijn ruitjespak aan te trekken en zich als Monsieur Antoinne uit te geven. Heerlijk flaneert hij door de mooie rues. In een zijstraatje bij een boekwinkel komt hij een française tegen en hij wordt meteen overvallen door een coup de foudre. Door zijn verlangen om haar te leren kennen, hijst hij zich vaker in zijn ruitjespak en langzamerhand ontstaat er contact met de française, Chantal. Dit gaat natuurlijk niet goed.
In de tussen tijd krijgt hij als tolk te maken met de manieren van de SS en als blijkt dat Chantal bij het verzet hoort, moet hij kiezen.. Zijn dubbele leven hangt aan een zijde draadje. Kiest hij voor zijn vaderland of voor de fransen waar hij zo graag bij zou willen horen?

Ik vond het een heftig en mooi geschreven boek. Je wordt meegezogen in het dilemma van Roth en tegelijkertijd kan je walgen van de SS. Gedetailleerd worden de ondervragingen beschreven waar meer dan eens tanden door de ruimte vliegen. Misselijk makend.
Daarnaast vond ik het ook heel leuk dat er af en toe franse zinnen in staan. De gesprekken worden hierdoor levendiger en je kunt ze beter plaatsen. Het boek is natuurlijk oorspronkelijk duits en dan heb je de combinatie frans en duits die ook in het verhaal voorkomt.
Bovendien is het een boek waar je zelf ook invloed op hebt. Niet alles is letterlijk, je moet ook tussen de regels door lezen en je fantasie krijgt ook een rol.

Kortom, heerlijk om weg te lezen, maar tegelijkertijd ook heftig en het zet je aan het denken. Wat zou jij doen? Ton amour ou ton pays?

Faire en vélo

Een tijdje geleden had ik franse uitwisselingsstudenten in huis. En wat viel het het meeste op? "Les bicyclettes, bicyclettes, bicyclettes. Tout le monde fait en vélo!" En gelijk hadden ze. Als je door Amsterdam loopt, of dus fiets, zie je overal fietsen. Fietsen met bakken, met kinderzitjes, racefietsen, tourfietsen, omafietsen, af en toe een ligfiets. Dat is Nederland, dat is Amsterdam..

Hoe vreemd al die fietsen zijn, merk je dus pas door de reacties van buitenlanders. Zo stuitte ik een tijd geleden op een heel lief prentenboekje over, jawel, fietsen. Het boekje is gemaakt door de franse illustratrice Charlotte Dematons en het heet "Fiets". Je merkt hoe gefascineerd zij is door fietsen. In een interview vertelt ze ook dat vooral in het begin al haar aandacht op straat naar de fiets ging.
Het is een prentenboekje over een jongentje in berenpak, het boekje begint als hij merkt dat zijn mooie racefiets is gesloten. Huilen, huilen, huilen.. Het is zo schattig, zonder tekst, en vol emoties! Ik moest er weer aan denken, omdat mijn fiets maandag is gejat. Ja, dat doet pijn, hoe krot hij ook was..

Chocolate & Zucchini, le livre

Minstens vier keer per maand stap ik even de boekwinkel binnen. Niet voor leesboeken of kunstboeken, maar voor kookboeken. Heerlijk plaatjes kijken, recepten lezen en dan ideeën opdoen. Natuurlijk zijn ze niet allemaal fantastisch. Voor mij moet een kookboek een spel zijn tussen verhalen, foto's en recepten. Het liefst met een land of streek als uitgangspunt.
Een tijdje geleden schreef ik over de blog Chocolate & Zucchini. Clotilde Dusolier heeft onder die naam ook een kookboek uitgebracht. Echt een heerlijk boekje!

Ik heb de engelse uitgave via Amazon gekocht en dat was best vreemd, vond ik. Een boek kopen voordat je er ooit ingebladerd hebt, zonder dat je het ooit in handen hebt gehad, niet wetend wat je te wachten staat. En bovendien, in het engels.. Na lang twijfelen heb ik het toch gedaan en wat ben ik blij!
Chocolate & Zucchini is de perfecte combinatie van foto's, verhalen en recepten. Elk recept wordt ingeleid met een leuk verhaal over haar verleden met dit recept. Bovendien staat er uitgebreid in hoe Clotilde koken en de franse keuken ervaart. Verder heel veel foto's, allemaal zelfgemaakt op de keukentafel. Ze vertelt ook expliciet dat ze zelf de foto's heeft gemaakt en dat er geen haarlak bij te pas kwam. Bovendien zijn er niet alleen receptenfoto's, maar ook veel sfeer: Parijse café's, winkels en straatjes. Heerlijk niet!
De vormgeving is verder vrolijk gekleurd met mooie lettertypes. Toch is het niet té. Het blijft duidelijk en overzichtelijk.

En de recepten? in het begin schrok ik wel even, alle maten zijn engels en die moet ik dus allemaal omrekenen (een handig omrekentabel vind je op haar blog). Ook heb ik af en toe moeite met de ingrediënten vertalen. Maar als dat dan is gedaan, is het verder een feest: voor het oog, maar vooral voor de mond! Hmm, heerlijke recepten. Tarte Chocolat Caramel, Gâteaux de Mamy, Carbonades Flamandes, Quiche de Broccoli à la Pomme, Salade de Mâche, Clémentines & Thon Poêlé, formidable! Sommige recepten zijn echt authentiek zoals Boeuf Bourgignon en Piperade, maar sommige zijn ook verassend en vernieuwend. Én alles goed en helder uitgelegd!

Kortom, een heerlijk kookboekje voor veel inspiratie. Trek een lekkere middag ervooruit, maak een kopje thee en kruip op de bank met dit boekje. Verdiep je in de recepten, in de verhalen en trek dan je keukenschort aan. C'est incroyable!

The curious incident of the dog in the night-time

Het is maart en voor mij betekent dat de laatste lootjes voor school.. In mei heb ik het CSE en volgende week mijn laatste tentamenweek. Het zijn er niet zoveel dit keer: drie tentamens en twee mondelingen, waaronder mijn boekenmondeling voor Engels en Nederlands.
In de kantine zie je iedereen dus met een boek in de pauze, want ondanks het feit dat de leraren er in september al over zijn begonnen, is het vaak stressen op het laatste moment. Niet dat we veel moeten lezen, drie of vier voor Nederlands en een of twee voor Engels ("vergeleken met de 25 boeken van vroeger, waar maken ze zich druk om", zul je denken).

Mijn thema is dit jaar jongetjes met een geestelijke beperking. Ik heb een paar mooie boeken daarvoor gelezen en net mijn laatste boek dicht geslagen: "The curious incident of the dog in the night-time" van Mark Haddon. Indrukwekkend!

Het boek is geschreven vanuit het jongetje Christopher, en ja, hij is autistisch. Langzaam word je meegezogen in een wereld met hele andere beelden. Bang voor strangers, absoluut don't touch en vergeet niet alle maths. Christopher leeft in zijn logica en hij haat vreemde dingen. Hij wil duidelijkheid, want anders kan hij het niet bevatten. Dan wordt er op een nacht de hond van zijn buurvrouw vermoord en wordt hij in eerste instantie verdacht. Net als zijn grote voorbeeld Sherlock Holmes gaat hij op onderzoek uit en schrijft hij zijn ontdekkingen op als boek. Zijn vader is echter bang voor de gevolgen en verbiedt het hem. Hij neemt het boek in beslag. Als vader op een middag niet thuis is, gaat Christopher echter opzoek naar zijn boek, hij wil verder schrijven.. Dan vindt hij echter een doos vol brieven van zijn moeder aan hem gericht. Maar zijn moeder was toch overleden in het ziekenhuis? And I wondered whether someone else had written the letter and pretended to be Mother.
Wat volgt is een ontroerende reis naar London opzoek naar moeder. De wereld van Christopher wordt fantastisch uitegelegd, waardoor je alles opeens anders bekijkt. Hij ziet logica in dingen waar ik nooit over na had gedacht. Op een gegeven moment zat ik zo in het boek, dat ik moest lezen, lezen, lezen. De gedachtegang is zo mooi uitgewerkt!
En dan de lay-out. Alle tekeningetjes die duidelijkheid scheppen, al de wiskundige berekeningen en de weergave van de chaos in onze wereld. Exceptional by any standards...