Op de step, op de step

Herinner je het nog? Die zomer waarin stepjes de Intertoys- en Bart Smit-gidsen overspoelden? Metalen stepjes die ook jij moest hebben, want anders hoorde je er niet bij? Ik was het vervoersmiddel alweer helemaal vergeten – totdat  ik in Lyon arriveerde.

Nederland en de fiets. Voor ons is niets gebruikelijker dan ’s ochtends vroeg, met natte haren en slechts halfopen ogen op de fiets te stappen: naar het werk, naar school, naar het station. Het is een gebruik waar wij niet meer van op kijken en waar eigenlijk onze hele maatschappij zich op heeft aangepast. Fietspaden overal, fietsenrekken, fietsenmakers. Voor buitenlanders is het echter een hele sensatie. Het hele jaar door maken groepen toeristen Amsterdam onveilig op de rode McBikes of de gele YellowBikes. Want ja, ze zijn in Nederland en moeten dus doen wat de Nederlanders doen: fietsen!

Voor mijn aankomst in Frankrijk had ik me al voorbereid: weinig medefietsers, gevaarlijk verkeer, kortom: een uitdaging. Verbaasd keek ik op toen bleek dat Lyon wel degelijk een ‘fietscultuur’ kent. De laatste jaren zijn her en der fietspaden aangelegd en de Velovibs (‘witte fietsen’) zijn uiterst populair. Mijn mond zakte echter nog stukje verder open van verbazing toen ik kennis maakte met het andere geliefde transportmiddel: de step.

Verder lezen?

De wereld van... Claude Chabrol

Vanmiddag bezocht ik de maandelijkse conferentie van Instituut Lumière, het filminstituut van Lyon. Niet voor niets koos ik Lyon als Erasmusuitwisseling, zoals enkelen wel zullen weten is het de stad van de film. De stad waar de gebroeders Lumière experimenteerden, waar ze de eerste film maakten. De stad met Rue du Premier Film en Avenue des Frères Lumières. De stad met een mooi onderzoekscentrum inclusief museum, bibliotheek en filmhuis. Een keer per maand Institut Lumière een filmmaker, Frans of internationaal, in de schijnwerpers. Vandaag was Claude Chabrol (1930-2010), een van de Nouvelle Vague prominenten, het onderwerp van de dag. 

Waar kennen we Chabrol van? Van 54 films die hij tussen 1958 en 2009 maakte. Chabrols eerste film was Le beau Serge, die tevens de eerste film werd die we onder de Nouvelle Vague kunnen scharen. Voor 400 cents coups en A bout de souffle liet Chabrol al de cinéma du papa varen om in alle vrijheid een film te maken. Simplicité was zijn motto. Zo vinden we geen special effects in zijn werk. "Dire beaucoup de choses avec peu de choses."

Twee thema's zijn typerend in het werk van Chabrol: de bourgeoisie uit de provincie en het raadsel. Geïnspireerd door Hitchcock bouwde de cinéast al zijn werken op een mysterie, een spanning. Zeer succesvol hierin was zijn serie over Inspecteur Lavardin, een politieagent die telkens weer een ander geheim moet oplossen. In dezelfde trend verfilmde Chabrol ook enkele policiers van de bekende schrijver Georges Simenon. 

 

Naast het spel met spanning hield Chabrol van twee andere dingen, allereerst  vrouwen. Stéphane Audran en Juliette Huppert waren Chabrols twee vrouwen. De eerste niet alleen als actrice, maar ook als zijn vrouw tussen 1964 en 1980. De tweede vanaf 1970 tot zijn dood zijn muze. In onder meer Violette Nozière spelen Huppert en Audran zij aan zij, als moeder en dochter. Het geeft een mooie chemie. Chabrol was een echte "cinéaste des femmes", hij gaf vaker een vrouw een hoofdrol dan een man. 

Zijn tweede liefde was eten. Zowel in het echt als in zijn films. Uit onderzoek blijkt dat bijna al zijn werken een etensscène bevatten. De familie aan tafel, gasten erbij, heerlijke maaltijden en een goede wijn. Dat was het leven waar Chabrol van hield. Zijn films speelden zich af in de provincie: enerzijds om de bourgeoisie daar te kunnen bekritiseren, anderzijds om zelf de restaurants uit te kunnen proberen. Een bourgondiër, die Chabrol. Een echte Fransman.

Déjeuner

Mijn eerste dagen in Frankrijk hield ik me rond lunchtijd veilig op afstand. De warme maaltijden die om me heen genuttigd werden, boezemden me angst in. Gaf mij maar gewoon een sandwich, ja, zo'n enorme. Na twee weken constateerde ik dat er echter toch iets vreemds aan de hand was. Ondanks dat halve stokbrood rond een uur of een bleef ik constant honger houden. Om vier uur, om zes uur, na het avondeten, voor het ontbijt. Ergens klopte mijn voedselpatroon niet meer.

 

Stapje voor stapje zette ik me aan de warme lunch. In de weekenden wanneer mijn huisgenoten om twaalf uur begonnen te kokkerellen, op de universiteit wanneer de broodjes me echt niet aanspraken. Inmiddels mag ik het heugelijke feit mededelen dat ik van de warme lunch houd. Het is een van de beste dingen van het in Frankrijk wonen! Warm tussen de middag, warm 's avonds. Niets is heerlijker dan de tijd nemen en op een lege vrijdagmiddag in goed gezelschap te koken, te eten, te genieten. De Fransen weten wat leven is!

Recepten volgen binnenkort.

 

Een meesterlijke salade met comté... 

 

 

en pasta met spinazie!

 

 

 

 

Toe: kokoskoekjes met chocolade en een citroentaart! 

 

 

 

 Jam!

L'Épicerie

Een druilerige zaterdag. De wekker ging vroeg, te vroeg, voor een stadswandeling met gids, aangeboden door de universiteit. Twee uur lang stappen door Lyon. Langs de Saône, door de kleine straatjes van het Vieux Lyon, langs de grote pleinen, door de museumtuin. De bouchons, de canuts, de traboules: zelfs wat woorden van het lyonnais hebben we geleerd. Opwarmen deden we daarna bij mijn favoriete stek: L'Épicerie. 

 

 

 

Pompoenlasagne

Met drie mannelijke, bovendien Franse, huisgenoten verandert je leven. Althans je culinaire leven. De eerste week dat ik hier was, had ik constant honger. Dat beetje stokbrood in de morgen was echt niet genoeg tot de middag en de sandwich die ik dan weg kaande, leek ondanks zijn grootte binnen een paar uur al verteerd te zijn. Tegen de tijd dat we eindelijk aan tafel gingen voor het diner, was ik dus ofwel uitgehongerd, ofwel vol van de gesnoepte chocolade. Inmiddels heb ik het ritme onder de knie, presteer ik goed op een klein ontbijt en eet ik braaf mijn warme bordje tussen de middag. 

Een andere nieuwigheid is het vlees. Ja ik woon in Frankrijk, met Fransen, met Franse mannen. De eerste dagen kreeg ik telkens vlees voorgeschoteld. Tajine met kip, risotto met spek, groentestoof met wederom kip, gratin met ham. Hoewel ik ook wel groentjes op mijn bord kon vinden, nam vlees toch echt de hoofdrol in. Blij was ik toen een vriendin van een van heren kwam eten en we slechts vier kippenpoten hadden. Ik wilde wel delen ja!

Tot nu toe als ik kook, laat ik het vlees dus even staan. Om mijn groentereserve aan te vullen, zijn het linzenprutjes, pasta's en een pompoenlasagne. Geslaagd, dat vonden zelfs de heren!

Recept

- 1 pompoen 

- 50 g boter 

- 40 g bloem 

- 800 ml melk 

- 1 groentebouillontablet 

- 200 g lasagnebladen  

- 100 g oude kaas 

- peper en zout

Snijd de pompoen in kwarten. Verwijder de zaden en de draderige binnenkant en snijd met een scherp mes de schil eraf. Snijd het pompoenvlees in plakjes van cm. Kook de plakjes 5 min. in weinig water met zout, giet ze af en laat uitlekken. Verwarm de oven voor op 180 °C. Verwarm de boter in een steelpan en wacht tot het schuim is weggetrokken. Roer de bloem erdoor en bak op laag vuur 5 min. Voeg de melk toe en breng al roerend aan de kook. Doe het bouillontablet erbij en laat op heel laag vuur nog 5 min. koken. Schep een laagje saus in de ingevette ovenschaal en dek af met lasagnebladen. Verdeel een deel van de pompoenplakjes erover, wat geraspte kaas, een laagje saus en dek af met lasagnebladen. Maak zo meer lagen met de resterende ingrediënten. Eindig met saus en kaas. Zet de schaal in het midden van de oven en bak de lasagne in 30-35 min. goudbruin en gaar.

   

Blanc

 

Le mariage pour tous

Honderdduizenden mensen, spandoeken en leuzen. Gisteren werd in Parijs gedemonstreerd tegen le mariage pour tous. Uit alle hoeken van het land kwamen bussen vol met mensen om hun afkeer tegen het homohuwelijk te tonen. Maar het homohuwelijk, is dat niet al lang mogelijk in Frankrijk? Nee. Zeker niet. Al weken vullen de kranten zich met discussie. Pour, contre, neutraal? Iedereen lijkt een mening te hebben.

Frankrijk is gebouwd op drie waarden: liberté, egalité, fraternité. Die drie grondbeginselen vormen de Franse democratie. Dit wetend viel mijn mond open van verbazing toen ik voor het eerst hoorde van de demonstratie contre. President François Hollande wil als kind van het Verlichtingserfgoed een eind maken aan de rechtsongelijkheid voor homo’s en lesbiennes. Logisch in mijn ogen, maar niet in de ogen van veel Fransen. 

Hoe kan een vooruitstrevend land met gelijkheid hoog in het vaandel, zo te keer gaan? Misschien is het meest schokkend wel de vele windrichtingen waaruit de tegenstanders komen. De demonstratie, ook wel Manif pour tous genoemd, trok inderdaad iedereen. Jong en oud, moslim en christen, extreem-nationalist en conservatief. Je kan het je moeilijk voorstellen, deze groepen verenigd, maar het gebeurde.

De avond ervoor sprak ik een jong meisje, een architectuurstudente, een leuke meid. Ook zij ging de dag erna naar Parijs. Waarom, waarom? Met mijn Hollandse nuchterheid, mijn opvoeding waarin iedereen kan trouwen, snap ik de Fransen even niet meer..